نویسنده ی این وبلاگ فاقد سلامت عقلی-منقطی متعادل است.

به یاد بیاور.تمام شب های طغیان بی وقفه چشم ها و ناتوانی از گریختن ت را به یاد بیاور.

به یاد بیاور تمام رنج ها و درد هایی که در راه هیچی پوچ کردی.

به یاد بیاور و یاد بگیر که دفعه ی بعد دیگر از این **ها نخوری.

پس نور کِی زخم هایمان را پیدا می کند؟

The scars of your love remind me of us

They keep me thinking that we almost had it all